Θέατρο
(Α)ΓΝΩΣΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ: Η παράσταση που αποκαλύπτει μια ιστορία που δεν έπρεπε να μείνει κρυφή.
Δεύτερος χρόνος επιτυχίας για μια παράσταση που συγκλόνισε το κοινό, φωτίζοντας πρόσωπα, γεγονότα και μια αλήθεια που για χρόνια έμενε στη σκιά.
Μια φθαρμένη βαλίτσα. Ένα κορίτσι που φτάνει ως «ψυχοκόρη» σε ένα σπίτι που μοιάζει να κρύβει έναν ολόκληρο κόσμο. Ένας σπουδαίος συνθέτης που σταδιακά γίνεται για εκείνη πατέρας, μέντορας, αδελφός — αλλά και ο άνθρωπος που θα ορίσει τη μοίρα της.
Η ιστορία της Αλεξάνδρας είναι μια ιστορία αγάπης, απώλειας, ενοχής και κοινωνικής κατακραυγής. Μια ιστορία που ξεπερνά τα όρια μιας προσωπικής βιογραφίας και μιλά για μια ολόκληρη εποχή.
Μια ζωή ανάμεσα στα «πρέπει» και τα «θέλω»
Η νεαρή Αλεξάνδρα φτάνει στο σπίτι του παγκόσμιου συνθέτη με ελάχιστα υπάρχοντα και όνειρα που μόλις έχουν αρχίσει να σχηματίζονται. Εκείνος την εντυπωσιάζει με το μεγαλείο και την προσωπικότητά του. Η σχέση τους εξελίσσεται και σύντομα μετατρέπεται σε έναν απαγορευμένο έρωτα.
Όμως η Ιστορία παρεμβαίνει.
Το πραξικόπημα διακόπτει τη σχέση τους και η Αλεξάνδρα μένει αντιμέτωπη με μια εγκυμοσύνη και μια κοινωνία που δεν είναι έτοιμη να συγχωρήσει. Το παιδί που αποκτούν καταλήγει σε ίδρυμα, ενώ στο πιστοποιητικό γέννησης γράφεται μια λέξη που για την εποχή αποτελεί πραγματική μαχαιριά: «εξώγαμον».
Ακολουθούν χρόνια σκληρά. Ενοχές, φυγή, σιωπή, ένας γάμος που μοιάζει με σωσίβιο και μια υιοθεσία. Το παιδί της δεν μπορεί να παραμείνει «Αγνώστου Πατρός». Πρέπει να αποκτήσει ένα όνομα.
Κι εκείνη βρίσκεται διαρκώς παγιδευμένη ανάμεσα σε όσα πρέπει και σε όσα πραγματικά θέλει.
Στο μυαλό της επιστρέφουν ξανά και ξανά τα λόγια του:
«Βιάστηκες… πάντα βιαζόσουν».
Άραγε, θα ήταν όλα διαφορετικά αν τον είχε περιμένει;
Όταν η αλήθεια βρίσκει τον δρόμο της
Γύρω από την Αλεξάνδρα υπάρχει μια κλειστή κοινωνία που ξέρει να καταδικάζει, αλλά ξεχνά να αγκαλιάζει.
Η ζωή, όμως, της επιφυλάσσει μια τελευταία ευκαιρία να διεκδικήσει την αλήθεια της.
Όταν αρρωσταίνει βαριά και αντιλαμβάνεται πως ο χρόνος της λιγοστεύει, αποφασίζει να μιλήσει. Να τα αποκαλύψει όλα, χωρίς υπεκφυγές και χωρίς να υπολογίζει το κόστος.
Οι «μαύρες κάμπιες» που για χρόνια έτρωγαν τα σωθικά της μεταμορφώνονται σε λευκές πεταλούδες. Και πετούν μακριά μαζί με την αλήθεια της.
Ο γιος της συναντά επιτέλους τον βιολογικό πατέρα του και οι δυο τους δημιουργούν έναν άρρηκτο δεσμό μέχρι το τέλος.
Η Αλεξάνδρα δίνει μία και μοναδική συνέντευξη σε γνωστό δημοσιογράφο της εποχής. Μιλά για όλα. Για τον έρωτα, το παιδί της, τις επιλογές της, τις ενοχές, τη σιωπή και τα χρόνια που χάθηκαν.
Η εξομολόγησή της καταγράφεται σε μια κασέτα.
Η αυθεντική κασέτα, αποσπάσματα της οποίας ακούγονται ζωντανά στην παράσταση, παραμένει για πολλά χρόνια κρυμμένη.
Όμως η αλήθεια βρίσκει πάντα τον δρόμο της.
Μια ιστορία που ξεπερνά τη βιογραφία
Η παράσταση (Α)ΓΝΩΣΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της βραβευμένης συγγραφέως Γωγώς Φάκου-Θεοδωράκη.
Πρόκειται για μια θεατρική ιστορία που δεν περιορίζεται στη βιογραφία της ηρωίδας. Αντίθετα, ανοίγει τη συζήτηση για ένα ευρύτερο κοινωνικό φαινόμενο: μια κλειστή και «κρυψίνους» κοινωνία, όπου τα κοινωνικά πρέπει συχνά υπερισχύουν της προσωπικής αλήθειας και όπου η διαφορετικότητα, η γυναικεία επιλογή και τα «απαγορευμένα» συναισθήματα πληρώνονται ακριβά.
Η Γωγώ Φάκου-Θεοδωράκη υπογράφει το κείμενο και τη σκηνοθεσία, ενώ παράλληλα ενσαρκώνει την ηρωίδα.
Στην αφήγηση παρεμβαίνει ο Νίκος Θεοδωράκης, ο οποίος τραγουδά ζωντανά, αλλά και υποδύεται τον εαυτό του, δημιουργώντας μια ιδιαίτερη γέφυρα ανάμεσα στη θεατρική αφήγηση και τη ζωντανή μουσική.
Την ιστορία συμπληρώνει ο Ιωάννης Τσίλης, ο οποίος βρίσκεται στη σκηνή τόσο ως ηθοποιός όσο και στον ρόλο του δημοσιογράφου που καταγράφει την εξομολόγηση της Αλεξάνδρας.
Μια παράσταση για την αγάπη, τη μνήμη και το δικαίωμα στην αλήθεια
Το (Α)ΓΝΩΣΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ είναι μια παράσταση για όσα αναγκαστήκαμε να κρύψουμε, για όσα δεν τολμήσαμε να πούμε και για τις αποφάσεις που κουβαλάμε μια ολόκληρη ζωή.
Μια ιστορία όπου ο έρωτας συναντά την κοινωνική κατακραυγή, η μητρότητα τη θυσία και η σιωπή την ανάγκη για λύτρωση.
Και πάνω απ’ όλα, μια υπενθύμιση πως όσο βαθιά κι αν θαφτεί μια αλήθεια, πάντα μπορεί να βρει τον δρόμο της προς το φως.
